Interview met Ayse Karssen.

Hoe heet je? Hoe oud ben je? En wat doe je qua school/werk/hobby’s?
Ik heet Ayse Karssen; 21 jaar, bijna 22. Ik ben een waterman en ik studeer communicatie op de hogeschool. Ik volg nu kunst en cultuur management – wat hartstikke leuk is. Daarnaast werk ik in de horeca en ben ik, inderdaad, graag thuis bij mijn katten.

Hoe sta jij tegenover de emancipatie van de vrouw? Wat merk je hier zowel van?
Het enige wat ik storend vind na zoveel jaren sinds de vrouwen hebben gevochten voor hun kiesrecht, is dat er nog steeds verschil is tussen behandeling van vrouwen. Dat er nog steeds verschil is tussen salarissen. In zowel westerse als oosterse landen. Dus ik denk dat er nog steeds even veel verwachtingen zijn als vroeger. Het is niet vooruit gegaan. Tuurlijk in landen als Afghanistan, waar een vrouw nog steeds geen auto mag besturen; dat is ernstiger dan een klein verschil in salaris wat betreft actrices en acteurs die dezelfde rol spelen. Maar het blijft een probleem.

Denk je dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw?
Ik maak het persoonlijk niet mee, maar ik vind het wel storend dat er toch nog een verschil gemaakt wordt tussen de vrouw en de man. Dat wil niet zeggen dat er geen verschil hoort te zijn, maar in de praktijk vind ik dat er geen verschillen moeten zijn.

Wanneer jij merkt dat er verwachtingen zijn richting de vrouw, wat doe jij hiertegen?
Op sommige momenten kan ik mij er makkelijk over uitspreken. Maar als er mensen zijn die meer antifeministisch zijn, dan leid het tot een discussie waar ik liever niet aan begin. Want dat is vermoeiend. Ik denk niet dat ik een verschil uitmaak nu, misschien later.

Wat denk je dat de rol van de vrouw in tegenstelling tot vroeger is veranderd?
Ik denk dat de vrouw nu zichzelf meer moet gaan bewijzen dan eerst. Toen was het meer een maatschappij waar de vrouw het liefst thuis zat, dus niet alleen thuis moest zitten. Nu wil de vrouw wel werken, maar voornamelijk ook omdat ze niet geportretteerd willen worden als de huisvrouw die niks doet. En dat de man brood op tafel moet brengen – wat overigens ook wel druk brengt op de man.

Waar haal jij jouw kracht uit?
Moeilijke vraag.. Uit mezelf denk ik. Want ik word niet perse beïnvloed door wat mensen van mij vinden of door wat zij van mij verwachten. Maar meer van wat ik van mezelf verwacht. De hoogte van de lat bepaal ik zelf.

Wat houdt jou draaiende in de samenleving.
Mijn wil voor het leven.

Wat maakt jou lichamelijk onzeker waardoor je geestelijk onzeker van wordt.
Niet zozeer voor andermans belang. Het is niet dat ik onzeker word wanneer ik minder slank op een foto sta of wat dan ook. Maar wel in de praktijk als ik dan denk: ja, vriendinnen zijn slanker. Zou ik dan ook niet iets gezonder moeten leven? Moet ik hier niet iets aan doen? Maar doe ik er wat aan? Nee.
Het geeft wel een bepaald gevoel mee van: zou ik dit niet moeten doen en dat is wel een bepaalde onzekerheid. Maar niet dat ik naar een model kijk en dat ik denk dit is hoe dun ik moet zijn om door te mogen.

Interview met Angenita Kaya.

Hoe heet je? Hoe oud ben je? En wat doe je qua school/werk/hobby’s?
Ik heet Angenita Kaya en ik ben 20 jaar. Momenteel zit ik niet op school; mijn hobby is muziek maken. Ik schrijf, ik produceer, ik ben muzikante en ik werk bij Eneco.

Hoe sta jij tegenover de emancipatie van de vrouw? Wat merk je hier zowel van?
Ik vind vrouwelijke emancipatie sowieso erg belangrijk, omdat het ook wel nodig is. Ehm, wat merk ik hier zowel van? Nu dat we daadwerkelijk wel vooruit zijn gegaan; vooral vroeger zijn er grote veranderingen gemaakt. Zoals stemrecht en dat vrouwen wél abortus mogen plegen. Dat is heel belangrijk. En qua vrouwelijke rechten hoeft er niet heel veel meer gedaan te worden, meer op sociaal vlak – denk ik. In de samenleving.

Denk je dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw?
Zeker, jawel. Misschien op school niet zozeer, maar op het werkvlak dat er vaak nog wel gedacht wordt dat de man dingen beter kan dan een vrouw. Niet altijd fysiek gezien, maar ook mentaal qua bepaalde functies.

Wat vindt je ervan dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw? En merk je dit ook in jouw omgeving?
Oneerlijk natuurlijk, daar ben ik het niet mee eens. Omdat ik er daadwerkelijk in geloof dat de vrouw hetzelfde kan als de man. En wat merk ik ervan in mijn omgeving? Om heel eerlijk te zijn niet veel, maar ik weet dat het er is. Misschien omdat het vrijwel meer subliem wordt gedaan dan straight forward. En dat je daar heel goed oog voor moet hebben wil je het merken.

Wanneer jij merkt dat er verwachtingen zijn richting de vrouw, wat doe jij hiertegen?
Zeker wel, ja. Mocht het echt klaarblijkelijk te zien of te merken zijn, dan ben ik wel zo’n persoon die daar voor op komt. Omdat ik het gewoon oneerlijk vind.

Wat denk je dat de rol van de vrouw in tegenstelling tot vroeger is veranderd?
Ja zeker, heel erg. Ik denk dat wij als vrouwen wel een grote vooruitgang hebben gemaakt, maar het kan altijd beter.

Waar haal jij jouw kracht uit?
Waar haal ik mijn kracht uit.. Het had altijd erger gekund. Ik had ook 60 jaar geleden deze leeftijd kunnen hebben en dan was ik niet zo ‘privileged’ als nu. Het had altijd erger gekund.

Wat houdt jou draaiende in de samenleving?
Muziek; muziek is mijn leven. Haha! Het klinkt heel kut, maar dat is het wel.

Wat maakt jou lichamelijk onzeker waardoor je geestelijk onzeker van wordt?
Niks eigenlijk.

Interview met Marlou Fernanda.

Hoe heet je? Hoe oud ben je? En wat doe je qua school/werk/hobby’s?
Ik heet Marlou Fernanda, ik ben een schilder.

Hoe sta jij tegenover de emancipatie van de vrouw? Wat merk je hier zowel van?
Ehm, ik merk wel – in de kunstwereld dan – dat vrouwen veel minder de kans krijgen. Vooral die dingen die ik online zie, over kunst, over een veiling. Het zijn altijd mannelijke schilders die meer opbrengen, het zijn altijd mannelijke schilders die grotere exposities hebben. Ja, het is altijd wel dat mannen voorlopen. En vrouwen komen nu pas een beetje in het licht. “Oh er zijn ook vrouwelijke schilders / kunstenaressen”.

Denk je dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw?
Ik denk het wel, maar niet per se in de westerse cultuur. Ik denk meer in de landen die nog een beetje achterlopen, dat het zeker nog het geval is. Maar ik denk hoe wij hier leven als vrouw, kan je wel veel meer doen dan wat je bijvoorbeeld vijf jaar geleden kon doen.

Wat vindt je ervan dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw? En merk je dit ook in jouw omgeving?
Nou, ik denk voor mij in de kunstwereld, en zo. Er wordt wel naar mij gekeken van: ik ben een vrouw, dus van de meeste dingen die ik maak uit mijn perspectief. Ik denk dat dat ook verwacht wordt, heel erg. Ik wil daar van losbreken. Ik wil eigenlijk iets maken waarvan je niet ziet dat een man of een vrouw het gemaakt heeft. Dat zou ik tof vinden. Maar ja, dat is lastig, want alles wat je maakt is een reflectie van jezelf. Dus kan je je daar moeilijk van afwijken.
Van mijn moeder heb ik geleerd dat je als vrouw veel kan, want zij was ICT manager. Dus zij had al in die tijd iets wat alleen mannen zouden doen. Dus van haar had ik dat al een beetje geleerd. Zij had voor mij de weg al een beetje vrij gemaakt.

 

Wanneer jij merkt dat er verwachtingen zijn richting de vrouw, wat doe jij hiertegen?
Ik denk bij een verwachting probeer je altijd of daarboven te gaan, of je probeert daar juist vanaf te wijken. Zodat niemand je ziet aankomen. Dus dat zijn de twee dingen die ik zou doen.

Wat denk je dat de rol van de vrouw is in tegenstelling tot vroeger?
Ik denk dat de vrouw nu veel meer te zeggen heeft. Wij zijn nog niet helemaal daar als vrouw, maar we zijn wel vooruit gekomen – dat denk ik wel.
Ik denk dat de vrouw nu heel krachtig is. Wij zijn vooruit gegaan.

Waar haal jij jouw kracht uit?
Uit mijn geloof. Dat is toch mijn kracht. Dat is het begin punt, de bron. 

Wat houdt jou draaiende in de samenleving.
Mijn wil om door te zetten. Ik vind het nu gewoon leuk om als kind naar de wereld te kijken. Want het is een playground eigenlijk. Als je gewoon je eigen ding blijft doen, dan komt het wel goed. Dat houdt je draaiende. Doe gewoon je eigen ding.

Wat maakt jou lichamelijk onzeker waardoor je geestelijk onzeker van wordt.
Voor mij is het, denk ik, dat ik gewoon nog niet ben waar ik wil zijn. Dat maakt mij onzeker. Je weet toch; je wilt altijd beter worden. En als je ziet waar je bent en je reflecteert op de grotere voor jou, dan wordt je sowieso onzeker. Het motiveert me wel, maar wat moet ik doen, wat breng ik dat echt van mij is.

Interview met Nina Zorić.

Hoe heet je? Hoe oud ben je? En wat doe je in het dagelijks leven?
Mijn naam is Nina Zoric. Ik ben 19 jaar en ik ben net begonnen aan de leraren opleiding Engels. Eerst deed ik bestuurskunde, maar dat was niks voor mij. Dus nu wil ik mijn ‘P’ halen en naar de Universiteit gaan om Engelse taal en literatuur te studeren. Ik heb drie baantjes, dat klinkt veel en overweldigend, maar dat valt wel mee. Elke dinsdagmiddag tot in de avond pas ik op 2 leuke kinderen. Eén keer in de week bediening in het restaurant Spirit en in het weekend sta ik achter de bar in poppodium en uitgaansgelegenheid Annabel. Ik hou van de afwisseling ervan, in plaats van 2 a 3 keer per week bij de Albert Heijn te staan of ergens anders for that matter, werk ik gewoon een gezonde hoeveelheid, maar dan op drie verschillende plekken.
Mijn hobby’s zijn zingen, muziek maken en creatieve dingen doen met als voorbeeld een interview afleggen voor een vriend. Ook spreek ik graag met vrienden af. The basic stuff wat een bijna 20 jarige leuk vindt om te doen.

Hoe sta jij tegenover de emancipatie van de vrouw? Wat merk je hier zowel van?
Ik heb hier een beetje mijn dubbele gevoelens over. Want ik denk dat de vrouw heel erg is geëmancipeerd in tegenstelling tot vroeger, maar dat de vrouw nog redelijk wordt achtergesteld in bepaalde dingen. Ik zelf merk er niet veel van, nog niet in ieder geval. Ik denk wel dat wanneer ik later een serieuze baan heb dat ik daar wel wat van ga merken.

Denk je dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw?
Ik denk zelfs meer dan vroeger, want vroeger was de verwachting: ‘Oké een vrouw baart kinderen, ze kookt en maakt het huis schoon’. Maar nu als je enkel een huisvrouw bent dan wordt er al gauw gezegd: ‘Oh ze is huisvrouw’. Punt. En nu heb je een carrière nodig; maar een moeder zijn, het huis schoon maken en koken wordt nog steeds van je verwacht. Ook de verwachting naar de vrouw toe over haar uiterlijk is gestegen, omdat tegenwoordig elke vrouw “perfect” moet zijn. We kijken naar social media alsof er een bepaalde standaard is vereist.

Wat vindt je ervan dat er nog steeds verwachtingen zijn richting de vrouw? En merk je dit ook in jouw omgeving?
Ik merk het zeker, vooral in wat ik net al zei: uiterlijk, wat verwacht wordt van vrouwen. Ik merk het vooral om me heen, vriendinnen die onzeker zijn omdat ze denken dat ze aan een bepaald beeld moeten voldoen. En ikzelf ben wat zelfverzekerder daarin. Ik maak mij daar niet zo heel erg druk om. Ik heb zoiets van: God heeft mij dit gegeven, hier moet ik het maar mee doen. Maar ik merk echt wel dat veel meiden om me heen, vrouwen ook, zich aantrekken wat men tegenwoordig van hun verwacht qua uiterlijk. Ik denk dat dat wel een nog grotere rol heeft dan eerst.

Wanneer jij merkt dat er verwachtingen zijn richting de vrouw, wat doe jij hiertegen?Nou soms dan ontstaan er wel een discussies met vrienden, en dan zeggen zij: Een meisje moet dit hebben, moet dat hebben, dat is mijn droomvrouw. Zus en zo. En als ik dan hoor dat er echt van die belachelijk hogen eisen worden gesteld, dan denk ik echt: guys.. Jullie zijn ook niet perfect.
Dus het irriteert mij wel, maar ik word er nog niet zo erg mee geconfronteerd dat er echt hele heftige discussie ontstaat. Maar zal ik geconfronteerd worden in zo’n situatie, dan zal ik er zeker wat van zeggen. Want ik vind niet dat dat echt ok is, zeg maar.

Wat denk je dat de rol van de vrouw is in tegenstelling tot vroeger?
Nou, zoals ik al zei: dat de verwachting alleen maar groter is geworden. Omdat je naast – voor de meesten dan – een moeder bent, een carrière vrouw moet zijn. Of dat als je geen moeder wilt zijn, maar juist een carrière vrouw, dat dan ook weer raar naar je gekeken wordt. Zo van: hè maar je bent toch gemaakt om je voort te planten? Waarom wordt je geen moeder?
Er zijn genoeg vrouwen die gewoon voor carrière kiezen en ik denk dat op die manier op je neer gekeken wordt. Dus ja.. Wat was de vraag ook alweer?

Wat denk je dat de rol van de vrouw is in tegenstelling tot vroeger?
Het is dus uitgebreid, maar dat als je het een of het ander kiest dat het toch niet goed is. Ik denk dat er heel veel wordt verwacht en dat als je een bepaalde keuze maakt als vrouw, dat het al heel gauw de verkeerde zal zijn. Omdat er wel een reden is waarom je eigenlijk of beide of het één of het ander moet doen.

Waar haal jij jouw kracht uit?
Hm.. Good question.. Waar haal ik mijn kracht uit? Ik denk uit mezelf eigenlijk wel; het meest van alles, uit familie, uit vrienden, uit muziek. Weet ik veel, de zon. Maar het meest uit mezelf. Uit positiviteit. Uit zeg maar denken dat het glas half vol is en niet half leeg. Omdat sommige situaties mij wel geleerd hebben dat ook al gaat het kut, dat ik moet kijken naar positieve dingen en dat het altijd wel beter kan. En dat sommige mensen het altijd wel slechter hebben, dus je maar gewoon moet dealen met de situatie zoals het is en kracht halen uit jezelf. Want als je het uit andere dingen moet halen, kan je teleurgesteld worden. Dus dan maar liever uit jezelf, omdat dat er in elk geval is.

Wat houdt jou draaiende in de samenleving?
Ik denk wel de geliefden om me heen. Dus zoals ik al zei: vrienden en familie. Dat houdt mij draaiende. Wat mij ook draaiende houdt, is mijn eigen succes. Dat houdt mij ook draaiende, dat geeft mij ook kracht. Als ikzelf dingen hebt bereikt, kleine dingen zoals het halen van je tentamen. Of je krijgt een pluimpje van je baas op je werk. Die dingen houden mij draaiende, want dan heb je het idee dat je goed op weg bent. Ik ga ergens heen. Ik sta niet stil. Dus je zoekt die bevestigingen ook wel bij anderen denk ik. Maar ik denk dat je zelf ook wel een goede inschatting kan maken of je goed op weg bent of niet.

Wat maakt jou lichamelijk onzeker waardoor je geestelijk onzeker van wordt?
Wanneer je kijkt naar foto’s van modellen. Dan denk je: was ik maar wat dunner. Of net iets curvy-er op de juiste plekken. Had ik maar net iets mooier haar. Maar ikzelf heb er minder last van dat ik er ook geestelijk onzeker van word. Soms komt het wel in mij op, maar het is niet dat het me zodanig onzeker maakt dat ik er dan echt heel erg lang mee zit. Ik heb zoiets van: dit is wat God, mijn ouders en mijn voorouders mij hebben gegeven. Ik moet er blij mee zijn.

Verder maakt dat mij niet geestelijk onzeker, maar ik kan wel zeggen dat ik in mijn omgeving heb gezien dat meiden daar echt wel onzeker van worden. Als ze zien dat modellen dun zijn, juist vorming of krullen hebben. Dat dat ze juist zo onzeker maakt. Dat dat heel hun gedrag beïnvloed. Maar ik heb vanaf jonge leeftijd geleerd dat ik dat niet moet doen.

Ik heb vroeger een docent gehad. Hij was een inval docent godsdienst. Hij zei tegen ons: meiden, één tip. Nooit jezelf vergelijken met andere meisjes. Want er is altijd iemand mooier, knapper, slimmer, beter in dit beter, in dat. Als je dat doet dan kan je echt heel de dag doorgaan.

Toen dacht ik: ja, hij heeft gelijk. Hoe ik dat in mijn hoofd heb gepland, dat is er voor altijd in blijven zitten. Daar leef ik naar.